hungkag…
December 11, 2009
Napakahungkag! Empty!
Puro reklamo… Puro negatibo ang tumatakbo sa isipan… Wala namang magawa!
Pota! Bwiset!
Naiinis na ako sa sarili ko… Napakawalang purpose, walang meaning, ng buhay ko. Napakawalang kabulbulan, este, kabuluhan. Di ko mafeel ang aking existence. Di ko makita ang worth ko sa mundong ibabaw.
Di ko malaman ang dapat kong gawin… Di ko rin alam ang gusto ko…
Merong nakapagsabi: ang pinakamiserableng tao ay iyong ang buhay ay walang direksyon, walang pangarap, walang patutunguhan… Taena…
Empty… Hungkag… Di bale nang makaranas ka ng kalungkutan, pighati, kabiguan, rejection, sakit, hirap, dusa… wag lamang kahungkagan… Napakasalimuot, napakamiserable, napakalupit talaga nang ganito…
Kung meron kang iniiyakan, pinanghihinayangan, pinagsisisihan, kinaiinisan, kinagagalitan, kinapopootan — ok na yan, kumpara mo naman sa akin na wala na yatang emosyon, wala nang nararamdaman… As in, hungkag, empty…
Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito… Ano bang kagaguhan, kahangalan ito…
Kainis…
Previous Comments
Uy, salamat Ms. Joyo sa pagdalaw niyo rito at pag-iiwan ng komento. Ehehehe… La lang, down na down lang ang nag-iinarteng nilalang na ito ngaun. Bad trip… tama kau, magpapasko pa naman… cge na nga, let’s be positive. Kahit pa blue ang xmas, piliting enjoyin ang layf
haizzz wak ganon… be happy nakakapanget magjemote…
Kung nakikita lamang kita, ipapasagasa kita sa tren, tingnan ko lamang kung makapagreklamo ka, kung maging hungkag yang pagkatao mo.
Masarap mabuhay Dalisay, ang bata mo pa, relak..relak…mas titindi pa ang susuungin mo kapag thunder ka na…promise….kaya habang ikaw ay sariwa pa..magpakasariwa ka..kaw din di mo na mababalikan yan.
Posted by J.Kulisap at December 15, 2009, 8:22 amSus. Buti di mo ako nakikita, Kuya Kulisap, papatayin mo 'ko! Ang sama mo.
Hehe. Juk…
Ewan. Kung makikita mo 'ko, baka mabigla ka. Totoo, napakabata ko pa, 19 anyos lang, subalit ang itsura — di sariwa, kundi, matanda. Pinatatanda ako ng malabis na pag-iisip, kalungkutan, pamomroblema sa acads, buhay, at lipunan. Tapos, may salamin pa sa mata. Lupet. Kaya nga di ako naglalagay ng piktyur dito, ayaw ko maghasik ng lagim sa mundo ng Internet… Hehehe.
Posted by xdalisayx at December 15, 2009, 1:48 pmang bata mo pa para maka-feel ng kahungkagan…. pero sa tingin ko normal lang sigoro ang makaramadam paminsan-minsan.
di rin kasi natin ma-aapreciate ang buhay kung di natin nasusubukan mawala at malugmok sa isang nararamdaman….
whew! nakakatakot si kuya kulisap…hehehe,
pero nerdy pala ang dating mo… ako naman madalas mapagkamalang bata….
minsan nga pinag-kakaisahan ako sa opisina…. nawalang gradeschooler daw ako..hehe
Buti ka pa Bb. Aninipot. Nag-oopisina na, pero mukha pa ring gradeschooler. Ehehe.
Uu, nerdy ako.
Yes, true — kung puro saya, di kasiyahan iyon… Kasi, nafifeel lang naman natin ang kaligayahan kung may kalungkutan.
*People are always telling you what to do, but what’s right for them may not be right for you.
Posted by Replica Christian Louboutin shoes at December 27, 2010, 9:19 amHey there, I was looking through some blogs and I saw your site from yahoo. I read a couple of your posts and think they were nicely written. Thanks, I will try to stop by your webpage soon.
Posted by Coach Outlet Online at November 26, 2011, 5:15 amIt’s good to see this information in your post!
Posted by Coach Factory Outlet at December 13, 2011, 12:59 pmThis is a very good idea! Just want to say thank you for the information, you have to share Coach Outlet Store Online
. Just continue to write such a position. I will be your faithful reader. Thank you again.
You are great! But I still did good! Hey!
Posted by Microsoft Office 2007 at March 16, 2012, 8:59 am


anyareh? relax ka lang… magpapasko…
)
Posted by Joyo at December 11, 2009, 11:05 pm