hungkag…
December 11, 2009
Napakahungkag! Empty!
Puro reklamo… Puro negatibo ang tumatakbo sa isipan… Wala namang magawa!
Pota! Bwiset!
Naiinis na ako sa sarili ko… Napakawalang purpose, walang meaning, ng buhay ko. Napakawalang kabulbulan, este, kabuluhan. Di ko mafeel ang aking existence. Di ko makita ang worth ko sa mundong ibabaw.
Di ko malaman ang dapat kong gawin… Di ko rin alam ang gusto ko…
Merong nakapagsabi: ang pinakamiserableng tao ay iyong ang buhay ay walang direksyon, walang pangarap, walang patutunguhan… Taena…
Empty… Hungkag… Di bale nang makaranas ka ng kalungkutan, pighati, kabiguan, rejection, sakit, hirap, dusa… wag lamang kahungkagan… Napakasalimuot, napakamiserable, napakalupit talaga nang ganito…
Kung meron kang iniiyakan, pinanghihinayangan, pinagsisisihan, kinaiinisan, kinagagalitan, kinapopootan — ok na yan, kumpara mo naman sa akin na wala na yatang emosyon, wala nang nararamdaman… As in, hungkag, empty…
Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito… Ano bang kagaguhan, kahangalan ito…
Kainis…
