nakakasakal…
November 29, 2009
Nasa part 3 na ako ng paper ko sa inc kong sabjek last sem… Tapos ko na ang intro at ang 2nd part na tungkol sa marginalisasyon ng mga Muslim sa Pilipinas. Yung tungkol na lang sa buhay ni Sultan Kudarat ang kulang, and finally, conclusion. Taena, kelangan ko nang maipasa ‘to sa Martes… Paking syet kase, pine-pressure ako ng nanay ko, kelangan ko nang magpasa ng grade bago mag-x-mas vacation, para sa iskolarsyip ko… dedlayn na kasi ng fotang true copy of grades na yan ngayong december…
Di mo lang alam, ‘nay, taena, hirap na hirap na ‘ko… Inggit na inggit ako sa ibang mga estudyante na napaka-carefree, walang alalahanin sa kanilang acads, sa kanilang mga grades… Samantalang ako, araw-araw, oras-oras, minu-minuto, kada katapusan ng sem, laging iniisip ang aking standing sa aking mga sabjek. Maski sa panaginip, binabangungot ako ng mga grades ko.
‘Langhiya… Ang sukatan ng aking pagkatao ay ang grades ko!!! Wala na akong inintindi, wala na silang bukambibig kundi ang acads ko… Kapag sandali akong maharap sa computer, sandaling makapanood ng tv, lalabas lang saglit— ayaw nila; gusto nila, mag-aral ako!! Pwede ba, bugbog na nga utak ko sa iskul, give me a break naman sa bahay!!!…
Araw-araw naman akong pumapasok, di naglalakwatsa, seryosong estudyante, walang boypren o barkada, walang bisyo, laging matataas ang grades — pero di pa rin sila kuntento!!! Ginagawa ko naman ang lahat, di pa rin sila satisfied. Buti nga ako, matino akong anak… yung ibang mga kabataan diyan — nahinto na sa pag-aaral, nalulong sa kung anong mga bisyo, mga walang trabaho, may mga anak na…
Wala na nga akong social life, di ko ma-pursue ang mga gusto ko sa buhay, dahil sila ang laging nasusunod — pero, wala pa rin, di pa rin sila masaya…
Oo na, sige na, napakapalad ko na pinag-aaral ako ng mga magulang ko. Heto nga, o, napagkolehiyo pa nila ako… Pero kasi naman, sana ay sumagi man lang sa kanila na hindi naman ako genius, hindi ako perpekto, hindi ko alam at hindi ko kayang gawin ang lahat ng bagay. Tao lang ako, may mga limitasyon, may mga kahinaan, may mga kabobohan, may mga katamaran… Kahit ayaw ko na, pinipilit ko pa rin — konting appreciation lang sana… Ang hirap naman po kasi nang ganito… Nakakasakal na…… Ah, di na ako makahinga…..
