byuti…

Anyone can love a rose, but it’s greater to love a leaf…

meaning?

It’s ordinary to love the beautiful, but it’s beautiful to love the ordinary.

Awww… Napukaw talaga ako ng forwarded text quote na itong aking natanggap mula sa isang fwend. Sooo true…

Tayo, hinahangaan natin ang painting sa dingding, o ang magandang bulaklak sa magandang vase, o ang mamahalin at so cute na fountain. Habang ang walis - sus, bakit ba naman papansinin ito?!…

Ang walis, hindi mo pinapansin, pero iyan ang mas may kabuluhan, ang mas may direktang silbi sa iyo. Kung wala ang walis, puputaktihin ng mga ipis, langgam, at daga ang bahay mo… E, iyang painting, naaalikabukan lang ‘yan, at sinasaputan lang ng mga gagamba. At ‘yang flower vase at fountain mo, pinamumugaran lang ng mga lamok, tsk, dengue pa ang abutin mo. Hindi ba?

Ganyan din sa tao…

Ang mga lalaki (at pusong-lalaki), kung makasulyap o makatitig sa magagandang babae — nako… Nakakatakot. Ang girls naman (at pusong-girls), pag nakita ang crush na gwapo — kung kiligin, sus, relaks lang, wag masyadong malandeh… Hehe…

Ah, natural lang naman sa tao iyan. Naiintindihan ko. Ok lang, sige ilabas lamang ang mga nararamdaman sa mga magaganda/gwapong tao. Talaga naman kasing irresistible sila. Atin lamang pakatandaan — huwag pulos kagandahang panlabas lang ang laging nakikita at naiisip. Mas mahalaga pa rin ang inner beauty, ang busilak na kalooban. 

Talagang gasgas na ito — usapin ng higit na kahalagahan at kagandahan ng ‘loob’ kesa ‘labas.’ Subalit sa totoo lang kasi, hindi natin ito nari-realize. Panay ang ating pintas sa mga taong ‘di-kagandahan.’ Kung tayo’y makapanghusga, parati na lang tinitingnan ang nasa labas. ‘Wag ganyan, pipz. Temporaryo lang ang kagandahang nakikita ng ating mga mata…

Ang seksing katawan mo, babae, pag nag-asawa ka, maglalaho ‘yan. Tataba ka, lalaki ang balakang, lalawlaw ang mga suso. Ikaw, lalake, ang macho mong mga braso, lalawlaw rin ‘yan. At ang abs — tsk, lolobo at lolobo rin ‘yang tiyan mo pagdating ng araw. Ang kutis, ang kinis, ang kagandahan ng kabataan — kukulubutin iyan ng panahon.

Datapwat… ang mabuting pagkatao, ang ginintuang puso, ang dalisay na kalooban — di mo lang napapansin/pinapansin, subalit ang mga iyan — panghabambuhay, walang hanggan at di-matutumbasan ang ligayang idudulot niyan sa iyo. Ang magagandang tao — lapitin ng chicks/boys, lapitin ng tukso — masasaktan ka lang… Korek talaga yung kanta ni Andrew E… kung gusto mong lumigaya ang iyong buhay, humanap ka ng panget, ibigin mong tunay. Hehe…

Ako, aminado akong madali akong masilaw ng panlabas na kaanyuan. Noon, sinasabi ko pa ngang kaipokritahan, kalokohan yung aral/kasabihang mas mahalagang tingnan ang kalooban kesa beauty na panlabas. At saka, kung mamintas ako ng tao, ganun-ganun na lang. Pero, ngayon, unti-unti ko nang iminumulat ang aking sarili sa mga katotohanan ng layf…

Tayong mga tao, madali tayong maakit ng magaganda. Ito’y totoo, likas talaga sa atin, gaya ng sabi sa kowt. Ngunit, mas maganda talaga kapag ang hinahangaan mo ay yung di-kagandahan, yung simple, yung ordinaryo. Di lang panlabas na anyo ang tinitingnan mo, may mas malalim kang pinag-uukulan ng pansin. Wag intindihin ang sinasabi ng iba kung hanga ka sa di magandang tao/bagay. Di lang nila nakikita ang byuti na nakikita mo.

At saka, wika’t pangaral nga nung lobo dun sa munting prinsipe, “It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye.”  Nice…