isang ilusyon…

TSK. TSK. TSK. TSK. TSK. *KASABAY NG ILANG ILING*

Hanga ako sa mga japanese sa aking nakaraang entri… Pero kanina, may napanood akong dokyu sa ANC tungkol sa comfort women. Isinalaysay ni Gng. Narcisa Claveria ang mga karumal-dumal na kalupitang dinanas niya noong ikalawang digmaan… Tapos, habang pinapanood iyon, naalala ko rin ang kwento ni ‘Aling Rosa’…

14 anyos si Gng. Narcisa nang pinagsamantalahan, pinilahan, pinagsawaan ng mga Hapon. Si Aling Rosa (”Aling Rosa” — maikling kwento), sa kwento niya ay 15 taon lamang siya noon… Grabe, sa napakabatang edad, dinanas na nila ‘iyon.’ Marahas na panggagahasa, mga pananakit, sa mura nilang katawan at pag-iisip… Basahin niyo na lang ang kwentong ‘Aling Rosa’ ni Aling Rosa na isang comfort woman noon — tungkol sa talagang nakaririmarim na kahayukan sa laman ng mga Hapon. Ok rin ang dokyu (’I Survived’ ni Ces Drilon) sa karanasan ni Gng. Narcisa…

Bulag ako sa nakaraan kong blog… Sising-sisi ako nang aking maalaala ang mga paghihirap at pagdurusa na tinamasa ng ating mga Lola, at Lolo, sa kamay ng mga Hapong iyong aking hinangaan… Sa pagkapanood ko ng dokyu na iyon, kagyat na nabasag ang aking ilusyon sa tinatawag na iyong ‘land of the rising sun’… At hanggang ngayon, hindi pa kinikilala ng mga Hapon ang krimen na kanilang ginawa — ibinasura pala ng kanilang kataas-taasang hukuman ang kasong ipinaglalaban ng ating dakilang mga ninuno na nabata ang gayong katinding dusa at sakit…

KAINIS TALAGA. NAPAKABULAG KO. IGNORAMUS. WALANG KAMUWANG-MUWANG! NAPAKATANGA SA KARANASAN NG AKING BAYAN!!! … hangang-hanga ako at tumitingala agad sa dayuhan, samantalang wala akong kaalam-alam sa aking banwa…

Bad trip ako ngayon… Wala akong karapatang humingi ng tawad. Hindi katanggap-tanggap ang aking pinagsasabi sa nakaraang post… Wala akong karapatang magsabi ngayon ng PIS TAYO at maglagay ng smiley……

japanese songs…

Heto ako ngayon, nagtatayp ng bagong maipopost, habang nakikinig sa playlist ko ng mga paborito kong japanese anime theme songs sa imeem… Dokokade nakushita, sekai ga owaru made wa… Ano daw?!

Naman… Kahit di ko maintindihan ay pinakikinggan ko sila. Ganda kasi ng music, ng melody. Balewala ang liriks. Hehe.

Di naman ako otaku. As in yung adik talaga sa anime. May mga pinapanood lang ako na ilan. Di ako yung bumibili ng mga manga, posters, cards, nanonood ng cosplay, at kung anu-ano pang chenez  na yan. Nanonood lang ako. At sa panonood ko ay napukaw ako ng mga theme songs na magaganda ang tugtog (bukod sa magaganda naman ang story at themes ng mga anime).

Hehe. At nahilig ako sa pakikinig sa mga kantang ito. Di ko naman sila minememorize at kinakanta-kanta! Gud lak naman sa ‘kin. Di ako die hard fan nila - pinakikinggan-kinggan ko lang. Para maiba naman sa pandinig. Yun na yun — para kakaiba sa pandinig — pag nagsawa na sa opm at english songs.

Hanga lang ako sa mga Japanese na ito. Kahit na nasa wika nila ang kanilang mga kanta, at di maintindihan ng mga foreigners, e, tinatangkilik pa rin. Gaya natin dito sa ‘Pinas. Maraming mga kabataan ang nahuhumaling sa mga anime at manga na ito.  Ginagaya pa nga ang mga itsura at kostyum ng iba’t ibang mga karakter, ang mga ugali at behavior nila, bumibili ng pictures o posters o kung anu-anong items ng mga palabas na ito, at pati mga theme songs ay kinakanta-kanta.

Ang mga palabas at video games ng Japan ay tinatangkilik ng mundo. Ang kahanga-hanga sa kanila ay ang mga likha nilang ito ay gawa nila, una muna, sa Nihongo. Japanese versions muna — para sa bayan muna nila — bago ilabas o ieksport. Bukod sa wika ay naroon talaga sa mga creations nila ang kanilang mga tatak bilang Japanese — curry, sushi, kimono, japanese high school uniforms, festivals, mga customs at traditions… Ah, talagang mahal nila ang bansa nila…

Kahit na nasa wikang Nippongo, at sa content ay bida silang mgaJjapanese, e, binibili sila, isinasalin, at kinaaadikan ng mundo. Nakakatuwa na ang mga laro nila ay talagang ginagawan ng international version, at ang ilang mga kanta nila ay may mga english version… gustung-gusto ko yung fullmetal alchemist, slam dunk, final fantasy at yung kantang ‘eyes on me’…

Ewan ko lang… May opm na ba na isinalin sa english at sumikat o lumaganap/lumabas man lang sa daigdig?…Ngehehe, yung ‘anak’ ni Freddie Aguilar…. ‘No pa ba?

Sa teleserye naman, nakaabot daw sa ilang karatig-bansa natin ang “Pangako sa ‘Yo” (Indonesia) at “Encantadia” (Cambodia), at, in fairness, nagandahan daw sila. WOW naman! At di ba, me soap din sina Rosales at Carmen Soo na ipinalabas din sa Malaysia at iba pa?

I just admire how nationalistic the Japanese people are. Ang mga likha nila ay nasa wika talaga nila at ipinalalabas nila, una muna sa kanilang bansa. At ang mga ito naman ay tinatangkilik ng mundo. Ang galing… Yung mga computer/video games nila, ang gaganda. Sinong di nakakaalam ng ganda ng resident evil, metal gear, at FF? Produkto nila yun… at yung mga anime — Naruto, Pokemon, at iba pa ay nakakarating hanggang dun sa far west…

Hehehe… tayo kaya? May mga pelikula na ngayong animated, iyong Princess Urduja at saka yung about sa manananggal (di ko pa sila napapanood; antayin ko na lang lumabas sa TV… ). Magagaling naman kasi ang mga Pilipino. As in. No doubt. Dami nating mahuhusay na artists. Ang problema lang ay ‘KSP’ sila. Yep. KULANG SA PANSIN (parang ako… KSP… pero di yata KSP, kundi, WP - WALANG PUMAPANSIN… awts). Kulang sa suporta. Kulang sa pondo. Mahuhusay rin ang mga Pinoy pagdating sa programming. Kayang-kayang magdevelop ng games. Pero walang pera, walang equipment, walang gamit, walang technology…

*malalim na buntong-hininga* hayzzzz….

(Basahin ang sumunod kong paskil dito. Meron akong realization… Pakiklik ito: Isang Ilusyon)